درد دل 

سلام 

من حمیدکیانی هستم! همین  

و «رادیو پای» PieRadio به نوعی پژواک صدای همه و دغدغه من بود،

وقتی که فکرمان راه خود را برای شنیده شدن پیدا کرد، اما نه به عنوان صدای من یا تو یا هرکسی.

بلکه در نتیجه و دستاورد یک کار تیمی، به عنوان مکاشفه ای بر امده از صداهای درون سر چند نسل، از زبان دو شیفته، دو عاشق فرهیخته که در خیابان‌های تهران می گشتند و هر کدام ما بخشی از نجواهای درونشان بودیم. آنها هم همپای قلم و ذوق ما  گام بر میداشتند و در خیال ما قدم میزدند؛

در شوق دیدار و تمنی وصل، نجوا میکردند، می گشتند و راه میرفتند و گشت میزدند،

گاهی مکث می‌کردند، گاهی عجله می کردند، گاهی هم صبوری،  

می نشستند، می نوشیدند ، می‌خوردند، تماشا می کردند، می دیدند و می شنیدند، و باز براه می افتادند تا برسند، به انچه باید، به انچه دوست دارند، به خودِ خودشان.

و در این مسیر به هر انچه می افتاد و می‌یافتند، به هر اتفاق، هر تغییر و تاثیری توجه می کردند، در اساس ان، به چرایی اش توجه و در چگونگی اش، دقت میکردند، به اصالت و وثوق ان توجه می‌کردند. ...

می اندیشیدند و اندیشه خودشان را نقد می کردند، و نتیجه اش را صادقانه برای مخاطب تعریف میکردند، و تحلیل... البته گاهی شک هم می کردند از ان نوع فلسفی اش! گاهی حتی غر میزدند سر خودشان

اما دلسرد نمی شدند، و باز براه می افتادند، همچنان به جلو‌ میرفتند وهرگز متوقف نشدند. حتی اگر ایستادند!، بر عزم شان ایستاده اند! و روئیدند و البته هنوز هم می رویند و می روند. 

مثل من حمید، مثل سربی، مثل حجازى، مثل حسینی و موسوی مثل تقی پور و خامدار و بنی فاطمی مثل رمضانی عزیز، مثل تک تک شما، و همه انها که، ممکن است تا، که خوب میشود اگر، که باید، بلکه شنیده شوند. 

در هر اپیزود، در هر فراز و کلمه شان، هر کدامشان دارند به موضوعی که لازم بود جلب توجه کند! طرح توجه می‌کنند؛ و آن را در قالب خاطره ای، گلایه ای، متنی از یک اعلان، تاریخچه یک محل، کشف پاسخی بر یک معما، و‌ حتی بیاد اوری صحنه هایی از یک فیلم یا نمایش ‌و حتی متن موسیقی ای که در حین راه رفتن به ان گوش می کنند بطوری غیر مستقیم، به طعنه یا در بیان، در میانه داستانشان و یا با طرح قصه ای، روایت می کنند، ثبت می نمایند و به اشتراک می‌گذارند؛

راستی داشت فراموشم می شد، اما؛ 

مهم تر از همه اینها که برشمردم، این است که آنها اهل مطالعه بودند و کنابخوان، الان هم هستند؛

مهم نیست چه کتابی، در چه قطعی، با چه رنگ جلدی و چه نوع صحافی یا حتی از چه نویسنده ای، مهم توجه شان به محتوا بود و پیدا کردن ارتباط!

و البته انچه که مهم است و خوب بود تا جا انداخته شود، اصل ضرورت مطالعه و کتابخوانی بود.

حالا کار ما باشد یا شیخ اجل حضرت سعدی چه فرقی دارد! مهم این است که عادت کنیم کتاب بخوانیم، و درک کنیم که مطالعه ضرورت است آدم که اهل مطالعه باشد منطق دار میشود؛ 

آنها هم مثل ما گاهی نامید می شدند، گاهی هم طمع کار،

گاهی خودسری میکردند، گاهی تقاضا و مطالبه و البته هنوز هم می کنند،

و هشدار می دهند، اما هرگز قضاوت نکردند، کتمان نکردند و نمی کنند. 

 دغدغه شان را صریح و رک گاهی بر اساس سناریو و‌ گهگاهی هم بداهه، با مخاطبانشان در میان می گذاشتند، تا شنونده را به فکر کردن وادار کنند.

در این مسیر نه چندان طولانی، اما کش امده به اندازه یک قرن از مکان‌های تاریخی و محلات و اماکن خاص، و عام،  از دل تاریخ شهر تهران گذشتند. تا به هم برسند. 

و همه چیز  را از طریق پیام صوتی و عکس در قالب تبادل پیام‌ و در شبکه اجتماعی شمسه (sham3)، با گوشی ایفون شان ضبط و وبت شد.

صدای محیط مکان‌ها، حتی پژواک انگیزه‌هایشان، صدای خیابان‌ها و رویدادهای واقعی را هم ضبط و ثبت  شدند. 

و چیزی که مکررا ان را یاداوری می کردند این بود؛

رادیو «پای» در خیابان‌های تهران و با نرم‌افزار ضبط صدای گوشی‌های آیفون ضبط می‌شود. موضوع پای؛ تهران است و دقیقهٔ صفرِ هر دو جمعه منتشر می‌شود. هر پای 20 تا 30 دقیقه است.

نه چون میخواستند وانمود کنند که گوشی شان برند خاصی دارد، نه هرگز،

نه چون مدعی بودند،

نه چون دنبال جعل و تصاحب هویت می گشتند،

بلکه چون از خودشان گذشته بودند!

بخاطر شما و برای شما

برای جلب کردن توجه تان،

برای به خاطر سپردن،

برای انکه لذت جستجو کردن، کاوش کردن، کشف کردن، یافتن و فهمیدن را به مخاطب بچشانند. 

امیدوار بودند تا بتوانند قواعد نتیکت و سبک استفاده صحیح از رسانه های اجتماعی مجازی، و قابلیت های ممکن شده در تلفن‌های همراه را به ما یاداوری کنند...

مستقیم یا غیر مستقیم،

از  تکرار مکرر جملات و نکات، چه در قاب شرح دیدار، ارزو ، روایت کتاب ، حرف دل و فاش گویی عشقشان، ابایی نداشتند، بی تکلف و ادعا راه رفتند و ثبت کردند و گفتند و تند و تند حرف زدند.

مثل صداهای توی سرمن !

تا اینکه نهایتا قرار گذاشتیم تا آنها در پارک شهر تهران بهم برسند، و اخرین قسمت را بیاد شمسه و برای شمسه ای ها با هم ضبط کنند و بفرستند. 

«این صدای من است اینجا در...» که جمله همیشگی آن دو بود،

در قسمت اخر می شد:

«این صدای ما است، اینجا در شبکه ای از توانمندی و قابلیت و درک در میان جوانان هنرمند و پویا در محلات شهر تهران؛ در  شمسه... »

و روایتشان با صرف یک پای‌سیب در پای تخت… تمام شود». 

اکر صدای قسمت اخر شنیده نشد و گشت و گذارشان ناتمام ماند 

نه اینکه چون عشق تمام شد و حس و حالش نبود،

نه چون محتوا نبود و شاخش در دست شاگرد نو رسته،

نه، هرگز اینگونه نبود، بگذارید تواضع را کنار بگذارم فاش گویمش، ولو همین یکبار؛ خیر، هیچکدام از اینها نبود! 

تنها دلیلش این بود: ... چون عوامل اجرا حرفه گر بودند و حرفه بدون مزد پیش نمیرود!  و چون انکس که ایده پردازش بود درمسند نبود وانکه در مسند بود اولویت هایش فرق داشت،

همانطور که شمسه هم که روزی چراغ مشارکت و نماد ایجاد احساس تعلق بود بر زمین ماند. پای هم از پای ایستاد اما از پای نیافتاد. 

بله! 

و از باب باد اوری و‌تجدید خاطره هم شناسنامه رادیو پای را برایتان در زیر می اورم تا حقیقتش بماند به یادگار؛ 

شناسنامه کار (اسنادش موجود است)؛

عنوان طرح: 

رادیو پای ( مجموعه پادکست) 

طرح  یک خطی : 

تهران بیشتر مثل پای سیب است تا پایـ‌ تخت! 

اسلوگان:  خلاصه شده طرح : تهران مثل پای سیب است! 

۲۱ قسمت:  

اول تا چهارم (معمایی) 

چهارم تا هشتم (صریح)

هشتم تا دوازدهم (انتقادی)

دوازدهم تا شانزدهم (امیدوار) 

هفدهم تا بیست و یکم (مشارکت‌جو) 

استوری بورد : 

برای هر قسمت جداگانه اماده میشود متناسب با مسایل مورد توجه روز 

توالی انتشار : دو هفتگی 

زمان انتشار: تهران در سال ۱۲۰۰ پایتخت شد ، در ساعت ۱۲:۰۰ ( صفر بامداد)  هر یک جمعه در میان

مدت هر پادکست بین بیست و پنج تا سی دقیقه

انتشار: از طریق سامانه های محلات در پرتال تهران من شبکه های اجتماعی شمسه و تلگرام، سایت های ای تیونز، شنوتو، تهران، بیپ تیونز و ….

با اجازه تکثیر و باز نشر ازاد.  

 

رادیو پای ؛ @PieRadio مجموعه پادکست

مجری طرح: خانه فرهنگ ماه 

ناظر کیفی و محتوا: حمید کیانی

نویسندگان: ياسين حجازى، احسان حسينى، حمید کیانی و محمد سربی.

صدا: پيمان بنى فاطمى

کارگردان هنری: یاسین حجازی

گرافیک: احسان حسينى

صداپیشگان: محى الدين تقی پور، مريم خامدار

صاحب امتیاز: شهرداری تهران

تمامی مالکیت مادی و معنوی رادیو پای، محتوا و اثار آن برای داره کل فرهنگی شهرداری تهران محفوظ است. 

بهمن ۱۳۹۴

@PieRadio